Planowanie leczenia ortodontycznego obejmuje nie tylko i wyłącznie ocenę ustawienia zębów, ale również określenie, w jaki sposób można uzyskać zaplanowane przesunięcia. Jedną z dostępnych metod są zdejmowane nakładki zrobione z przezroczystego tworzywa. Określenie niewidoczny aparat na zęby odnosi się właśnie do rozwiązania, które ze względu na materiał i konstrukcję jest mniej widoczne niż klasyczne aparaty z zamkami.
Nakładka jest odpowiednia do aktualnego kształtu łuku zębowego, a kolejne jej wersje mogą stopniowo zmieniać położenie wybranych zębów. W praktyce istotne jest to, że oczywiście nie każdy przypadek wygląda identycznie. Przy niewielkich zmianach sposób prowadzenia leczenia może być inny niż przy bardziej złożonych wadach zgryzu, a o sposobności zastosowania dokładnie określonej metody decyduje ocena przeprowadzona przed rozpoczęciem korekcji. Znaczenie mają również wcześniejsze leczenie stomatologiczne, stan dziąseł i zębów oraz zakres planowanych przemieszczeń.
Na sposób funkcjonowania z nakładkami wpływa głównie ich zdejmowany charakter. W przeciwieństwie do elementów przyklejonych do zębów można je wyjmować na czas posiłków i czynności związanych z higieną jamy ustnej. Równocześnie znaczy to konieczność pamiętania o ponownym założeniu aparatu. Zdarza się, że na początku użytkownik musi wypracować własny sposób przechowywania nakładek w trakcie jedzenia poza domem, ponieważ pozostawienie ich w serwetce lub przypadkowym miejscu łatwo prowadzi do zgubienia. Przezroczysty aparat na zęby wymaga też utrzymywania adekwatnej higieny. Na powierzchni tworzywa może akumulować się osad, szczególnie gdy nakładka jest czyszczona nieregularnie. Nie bez znaczenia jest również to, co znajduje się na zębach przed jej ponownym założeniem. Resztki jedzenia zamknięte w gronie zębami a tworzywem pozostają w bezpośrednim kontakcie z powierzchnią zębów przez dłuższy czas, dlatego codzienna higiena stanowi stały szczegół użytkowania.
Istotną kwestią pozostaje regularność noszenia. Nakładki są projektowane dla określonych etapów, więc ich działanie jest związane z w pewnych przypadkach, przez jaki pozostają na zębach. Sam fakt posiadania całego zestawu nie wystarcza, jeżeli poszczególne elementy są używane w sposób odbiegający od ustalonego planu. W trakcie leczenia może pojawić się sytuacja, w której kolejna nakładka nie przylega tak, jak oczekiwano. Przyczyną może być w głównej mierze niewystarczające noszenie poprzedniej nakładki albo różnica pomiędzy zaplanowanym a prawdziwym ruchem zębów. W takiej okoliczności samodzielne przechodzenie do następnego etapu nie jest odpowiednim sposobem postępowania. Potrzebna może być kontrola i ponowna ocena sytuacji. Warto także uwzględnić, że nakładki nie są rozstrzygnięciem pozbawionym ograniczeń. Nie wszystkie ruchy zębów można zaplanować i przeprowadzić w analogiczny sposób, dlatego w niektórych przypadkach konieczne jest użycie innej techniki albo dodatkowych elementów wspomagających leczenie.
Zmienia się też podejście do okresu po zakończeniu aktywnego przesuwania zębów. Ich nowe położenie wymaga czasu, aby tkanki otaczające korzenie mogły dopasować się do zachodzących modyfikacji. Z tego powodu po zakończeniu właściwej korekcji używa się retencję, czyli postępowanie mające ograniczyć ryzyko ponownego przemieszczania się zębów. Może ona wykorzystywać zdejmowane nakładki retencyjne lub inne rozwiązania, zależnie od konkretnego przypadku. Czas stosowania retencji nie powinien być traktowany jako stała wartość wspólna dla wszystkich osób, ponieważ wpływ na decyzję mają w głównej mierze rodzaj wady, zakres przeprowadzonych przemian i indywidualna ocena ortodontyczna. W powszechnym użytkowaniu ważne pozostaje również obserwowanie stanu nakładek. Pęknięcia, odkształcenia czy utrata szczegółu mogą zmienić sposób jego przylegania, a tym samym wymagać sprawdzenia, czy można nadal korzystać z niego w zgodzie z wcześniejszym planem.
Polecamy: przezroczysty aparat na zęby Kraków.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]